Аббас КВАРОСТАМИ / стихи

ԱԲԲԱՍ ՔՒԱՌՈՍԹԱՄԻ | բանաստեղծություններ

***
Ո՞վ գիտի
կոկոնի ցավի մասին -
ծաղկելիս...


***
Խմիչքի շիշ՝ կոտրված,
գարնանային անձրևով
լեփ-լեցուն...


***
Գոլորշեպատ ապակու վրա
ջրի կաթիլ է ձևավորվում՝
նազանքով:


***
Ատում եմ լեզուն
դառը լեզուն
սուր լեզուն
լեզուն՝ հրահանգող
լեզուն՝ ակնարկող

ինձ հետ
ժեստերի լեզվով
խոսիր:


***
Փողոցային շունը
պոչ էր շարժում
կույր անցորդի համար:


***
Անավարտ է մնում միշտ
զրույցս
ինձ հետ:


***
Ո՞ւր է հիմա,
ի՞նչ է անում
նա, ում մոռացել եմ:


***
Խնձորը
վար ընկավ ծառից
ու ես
գրավչությանդ մասին մտածեցի:


***
Երկու կարմրախայտ
կողք-կողքի ննջած
ափսեի ճերմակ հատակին:


***
Դռան անցքից
և՛ ցուրտն է մտնում
և՛ լուսնի լույսը:


***
Նորածիլ խոտերը
չեն հիշում
ծառերին ծերունի:


***
Չվերադարձան
գետերը, որ դեպի ծով գնացին
զինվորները, որ ճակատ
ընկերները, որ պանդխտության...


***
Շատերը՝ սիրահար
շատերը՝ սիրեկան
սիրող զույգերը՝
սակավ:


***
Գիշերը ժամանակին եկավ
լույսը ժամանակին ձագեց
աքլորը ժամանակին կանչեց
ես անժամանակ
քնեցի:


***
Առաջադրելով թռիչքը
փորձարկեցի անկումը...


***
Ընկերներս
վշտեցնում են շարունակ,
թշնամիներիցս
բան չեմ հիշում:


***
Երբ եկավ՝
եկավ...
Երբ կար՝
կար...
Երբ գնաց՝
կար...


***
Տասնյակ բանալի՝
հեռու օրերից մնացած,
թափելու քաջություն չկա
թեև կողպեքներ չկան:


***
Երբ խորը մտածում եմ.
չեմ ընկալում
ձյան այսքան ճերմակություն պատճառը:


***
Մարդ՝
կախաղանից կախված,
ցայգալույսի
զեփյուռի ներքո...


***
Երեկոյան
ձկնորսների ցանցից տեղ մնացած
փոքրիկ ձուկը՝
ափին:


***
Ինչքան դժվար է
դիտել լիալուսինը -
մենակ: