Առածներ և ասացվածքներ
Ամառը որ պառկես հովեր, ձմեռը կսատկհն կովեր։
Ամառվա փուշը, ձմեռվա նուշը։
Ամեն անգամ գետը գերան չի բերի։
Ամեն բան իր տեղը կգա, քոսայի մորուքը չի գա։
Ամեն բանի վերջն է գովելի։
Ամեն բարև տվող բարեկամ չէ։
Ամեն մարդ կրակն իր ձվածեղի տակ է քաշում։
Ամեն մարդու շապիկը իր մարմնին մոտ է։
Ամեն շուն իր դռանն է հաչում։
Ախպերն ախպոր համար աղբյուր, ծարավ սրտին սառը ջուր։
Ահը շատ է, քան թե մահը։
Աղոթքն իր տեղն ունի, թուրն իր տեղը։
Աղվեսի վկան իր պոչն է։
Աշխարհի շինողն ու քանդողը լեզուն է։
Աշխարհն աշխատավորին է։
Աջով տուր, որ ձախով վերցնես։
Առածն անխոցելի է։
Առանց սիրո սիրտ չկա։
Առաջ ասեղը քեզ խրիր, հետո մախաթն՝ ուրիշին։
Առյուծի պատիվ էին տալիս, էշ դուրս եկավ։
Ասա ո՞վ է ընկերդ, ասեմ ո՞վ ես դու։
Բանն ո՞վ անի, —ես ու դու.— հացն ո՞վ ուտի,– ես ու դու։
Բամբասողը ընկույզի տոպրակ է, ինչքան շարժես ձայն կհանի։
Բարդին էլ է շատ երկար, բայց ի՞նչ անես որ բար չունի։
Բարեկամ կորցնելը հեշտ է, գտնելն է դժվար։
Բարին որ չլիներ, չարն աշխարհը կքանդեր։
Գայլի հետ գառ է ուտում, տիրոջ հետ սուգ է անում։
Գայլից վախեցողը ոչխար չի պահի։
Գիժը մի քար գցեց հորը, հազար խելոք հավաքվեցին չկարողացան հանել։
Գինի է, թան չէ, ամեն մարդու բան չէ։
Գիշեր չի եղել, որ չի լուսացել։
Գիշերը գողություն է անում, ցերհկը «տեր ողորմյա» է ասում։
Գիտուն աղվեսը երկու ոտքով է թակարդ ընկնում։
Գլորվել է խուփը, գտել է պուտուկը։
Գյուղ կանգնի, գերան կկոտրի։
Գնա մեռի, արի սիրեմ։
Գող՝ սիրտը դող։
Գործը վաղվան մնաց, իմացիր կորավ գնաց։
Գործը փառավոր, փառքը թևավոր։
Դարդ կա՝ կգա կանցնի, դարդ կա՝ կայրի կանցնի։
Դարմանը քոնը չէ, դարմանոցը հո քոնն է։
Դուրսը քահանա, ներսը սատանա։
Դևին դժոխք ցույց չտաս, արքայության ճանապարհը չի իմանա։
Եզան տակին հորթ են փնտրում։
Եզը պոզերով են ուտում, ուրիշին են գող անվանում։
Եզն ընկավ, դանակավորը շատացավ։
Եթե տասը բան գիտես, մեկն ասիր, ինը պահիր։
Եղիր գիտունին գերի, մի լինիր անգետին սիրելի։
Ես աղա, դու աղա, բա մեր աղունն ո՞վ աղա։
Ես գանձ եմ ասում, նա տանձ է հասկանում։
Ես քեզ բան եմ ասում, իսկ դու բամբակ ես գզում։
Երբ համոզված չես որ խոսքդ բանի տեղ կանցնի, լավ է չխոսես։
Ինչ աղբրից որ ջուր ես խմում, էն աղբրին քար մի գցի։
Ինչ որ բրդես, այն կխրթես։
Ինչ չէր տեսել պատից կախ, տեսավ ճակտից կախ։
Ինչքան գետնի երեսն է, յոթ այնքան գետնի տակն է։
Ինքը չկա թիզ ու կես, արարմունքը գազ ու կես։
Իր աչքի գերանը չի տեսնում, ուրիշի մազը տեսնում է։
Իր համար քնում, ուրիշի համար երազ է տեսնում։
Իր տանը կրակ, ուրիշին ճրագ։
Լավ աշխատողին լավ ապրուստ։
Լավ հնձվորը դաշտում էլ կհնձի, սարում էլ։
Լավ ձին գարին կավելացնի, վատ ձին՝ մտրակը։
Լավ մսի կտոր է, բայց ի՞նչ անեմ, շան բերանն է։
Լավ է կանգնած մեռնել, քան ծնկաչոք ապրել։
Լավ է աչքով կույր լինել, քան մտքով։
Լավ է մարդու աչքը դուրս գա, քան անունը։