Հայաստա՛ն, երկիր դրախտավայր...

Այս տողը կրկնում է աստվածաշնչյան փաստարկը: Շատ ժողովուրդներ են իրենց բնօրրանը համարում մայր հայրենիք, սակայն ոչ մի երկրի քարտեզ-ուրվանկարը այնքան չի համապատասխանում այդ բառակապակցության ֆիզիկական պատկեր-էությանը, որքան հայ ժողովրդինը:

Այո՛, եթե իսկապես ուշադիր նայենք ներկայիս Հայաստանի Հանրապետության քարտեզին, ապա մեր առաջ պատկերվում է կանացի մի նուրբ կիսադեմ, որի գլուխը պսակված է գեղեցիկ, փոքրիկ թագով, մազերը հավաքված են ծոծրակին՝ կապույտ հերակալով՝ Սևան -ճարմանդով, ականջագինդն է թամանյանակերտ հնօրյա ու նոր մեր Երևանը, իսկ ճակատին շուք է տալիս անհնազանդ մազափունջ- խոպոպիկը: