Իմ հին ու նոր մայրաքաղաք

Երկնեց երկիրս երգն իր քաղաքի,

Ծիրանավառվեց ոսկերիզ հովտում,

Քաղաքս դարձրեց հույսի, լույսի ծով,

Մեր ուժի վկան ու առհավատչյան,

Զորացրեց կանչով ազգահավաքի:

Քանդակեց քրտինք, կամարեց հավատ,

Հենակվեց հույսով երազին իր վառ,

Իր Էրեբունուն արևաճակատ

Պարգևեց գարուն, ներարկեց ամառ,

Աշնան նախշազարդ գորգով իր պատեց,

Մաքրեց անարատ ձյան փաթիլներով:

Երևա՛ն իմ, այնպես հպարտ

Նայում եմ քո կոթողներին,

Ասես թե ինքս եմ բարձրանում,

Վեհանում ու անմահանում:

Գեղաքանդակ շենքերդ են բարձրացել,

Քարիդ անգամ շունչ ես տվել, Երևան,

Հայոց հողի ջահել սիրտն ես դու դարձել,

Լցվել հազար բերք ու տաղով, Երևան:

Զուլալ զրնգոց է և այս աշունը,

Տերևաթափի թեթև պարով

Կարծես անձրևն է գալիս աշնան:

Տարելիցն է Երևանիս,

Փողփողում է աշնանաշունչ,

Ու լեռները բիբլիական

Պար են բռնել հորիզոնում:

Իմ նորակերտ Երևան,
Լույսի շքերթ Երևան,
Անիս ավեր չթողնես
Իմ լույսի բերդ Երևան:

Այնպես քնքուշ, այնպես զվարթ
Ժպտում ես դու,մե´ր Երևան,
Երկինքդ պարզ,արևն առատ,
Քո ջուրն անուշ ու գլգլան:
Քանդակազարդ շենքերը քո
Մարդու հոգին են կախարդում,
Լցված է միշտ խինդով,երգով
Քո հարկի տակ ամեն մի տուն:
Հազար գույնի զարդեր կապած՝
Շողում ես դու ձմեռ,ամառ,
Միշտ հյուրասեր ու սրտաբաց՝
Քո նոր կյանքի լույսերն անմար:
Ով մի անգամ տեսել է քեզ,
Չի մոռանա հար-հավիտյան,
Դարձել ես դու շքեղ պարտեզ,
Ակունքը մեր երջանկության: