Կոմիտասը եղել է շատ հյուրընկալ. հյուրերին մեծ հաճույքով մատուցել է իր
իսկ ձեռքով պատրաստած սուրճն ու թեյը, ըստ որում՝ թեյի մեջ գցել է վարդի
թերթեր:
Ի դեպ, Կոմիտաս վարդապետի հյուրընկալ լինելու վերաբերյալ առանձին հա-
ճույքով գրում է ֆրանսիացի նշանավոր հայագետ Ֆրեդերիկ Մակլերը, որը 1909-
ին եղել է Էջմիածնում, հանդիպել է Կոմիտասին, երկար զրուցել հենց նրա սեն-
յակում ու վայելել նրա հյուրասիրությունը: Կոմիտասը Ֆ. Մակլերին նկարագրել
է, թե ինչպես են ծնվում գեղջկական երգերը, և ինչպես է ինքը դրանք գրառել:
Այսպես, 1906-ին Վարդավառի տոնին նա այցելել է Ալեքսանդրապոլից 28 վերստ
հեռու Հառիջ գյուղը, որը Արագածի փեշին է: Երիտասարդ գեղջուկները, նոր ա-
մուսնացածները պարում էին և հանպատրաստից հորինում երգեր: Նրանք պա-
րում ու երգում էին ողջ գիշերը` մինչև լուսաբաց: Պարողների միջից լավագույն
երգողը կատարում էր ժողովրդական երգը, իսկ պարող երգչախումբը կրկնում
էր.
Ամա՛ն Թե՛լլո, Թե՛լլո,
Սիրուն Թե՛լլո, Թե՛լլո:
Մակլերի կարծիքով` Կոմիտասը մեծարժեք գործ է կատարել, շարունակ շրջել
է հայկական գյուղերը, գրառել հայ ժողովրդական երգերը: Նա առանձնացրել է
հայկական երաժշտությունը հարևան ժողովուրդների երգերից` ներկայացնելով
հայկական երգի ողջ հմայքը: Մակլերը Ա. Չոպանյանի թարգմանությամբ ներկա-
յացնում է Կոմիտասի մշակած մի շարք երգեր` «Ձիգ տուր, քաշի՛ր...», «Գարուն
ա, ձյուն ա արել...». «Չինար ես, կռանալ մի...» և այլն: Հայագետը Կոմիտասին
ներկայացնում է որպես հյուրընկալ, սրամիտ և աշխույժ անձնավորություն, որն
անմնացորդ նվիրված էր իր ազգին22:
Ըստ Մ. Աբեղյանի՝ Կոմիտասն ունեցել է բազում երազանքներ, որոնք մնացել
են անկատար: Նա երազել է «Սասնա ծռեր» հայկական հերոսական էպոսի թե-
մայով գրել օպերա, երկար ժամանակ ձգտել է վերծանել հայ միջնադարյան տա-
ղերի խազերը` ձայնանիշերը և այդ բնագավառում հասել է որոշակի հաջողութ-
յունների:
Այս մասին կարևոր փաստեր է հաղորդում վերստին Ֆ. Մակլերն իր «Երաժշ-
տությունը Հայաստանում» հետազոտության մեջ: Նա Կոմիտասից իմացել է, որ
Հայաստանում հոգևոր երգերի երաժշտությունը ձեռագրերում նշվել է խազերով`
ձայնանիշերով, որոնք թվով 85-ն են: Կոմիտասն ասել է, թե ինքը հասկացել է այդ
խազերից 54-ի նշանակությունը, իսկ 31-ինը դեռ չգիտի23: