Պ.Դուրյան .բանաստեղծություններ

Բանաստեղծություններ

Սիրել

• Բույլ մը նայվածք, փունջ մը ժպիտ, Քուրա մը խոսք դյութեց իմ սիրտ։ Ես ուզեցի լուռ մենանալ, Սիրել փըթիթք՝ խորշեր թավուտ, Սիրել կայծերն երկնի կապույտ, Առտըվան շաղն, իրիկվան բալ, Ճակատագրիս սև գիծ կարդալ, Խոկալ, սուզիլ, ըզմայլիլ սուտ։ Ո՜հ, խուրձ մը վարս, եդեմ մը շունչ՝ Շրջազգեստ մը շրջեց իմ շուրջ։ Ես ուզեցի լոկ ու մինակ Սրտակցիլ ջինջ վըտակին հետ, Հիշատակի չունի նա հետ, Սիրտ մորո մինչ սուզիմ հատակ, Գտնեմ զիս հոն տժգույն, հստակ, Գաղտնիք մը ունի-այն՝ անթիվ վետ։ Եթեր մը տրոփ սրտի լսեցի, Հծծեց.- «կուզե՞ս սիրտ, եկ ինծի»։ Ես ուզեցի սիրել զեփյուռ, Որ երկնքեն թռչի բեկբեկ, Նա չը սիրեր խոցել երբեք, Հոգի մ՛որո գաղտնիքն է բույր, Գիտե շոյել երազներ բյուր, Երկնի բույրն հուշ կածե առ հեք։

Դրժել

Փունջ մը կնճիռ, բույլ մը կայծակ, Դըժոխք մ՚անեծք խոցեց հոգյակս։ Ես ուզեցի պաշտել ըզնե, Սիրել ժպիտքն՝ փըթիթք անհուն, Սիրել աստղերն սև աչերուն Եվ այն խոկումն, որ մըթագնե Պայծառ ճակատը՝ այն ամպըն է Որ կըշպարե դեմքը լուսնույն։ Գիշեր մը սուգ, անդունդ մ՚հառաչ՝ Հուզեց ներա հոգին ու լանջ։ Ես ուզեցի միշտ քովն ըլլալ, Մըտիկ ընել թնդյուն սրտին, Շնչել, խմել ներա հոգին, Եվ շոշափել լոկ ձյունափայլ Ծոծորակին վըրա ծալ–ծալ Թափող վարսից ալյակք ծըփին։ Օվկեան մը տրտունջ լսեցի, «Զիս կընեղե՜ս» հըծծեց ինծի։

Լճակ

Ինչո՞ւ ապշած են, լըճա՚կ, Ու չեն խայտար քու ալյակք, Միթե հայլվույդ մեջ անձկավ Գեղուհի մը նայեցավ։ Եվ կամ միթե կըղմայլի՞ն Ալյակքդ երկնի կապույտին, Եվ այն ամպոց լուսափթիթ, Որք նըմանին փրփուրքիդ։ Մելամաղձոտ լըճա՚կդ իմ, Քեզ հետ ըլլա՛նք մըտերիմ, Սիրեմ քեզի պես ես ալ Գրավվիլ, լըռել ու խոկալ։ Որքան ունիս դու ալի Ճակատս այնքան խոկ ունի, Որքան ունիս դու փրփուր՝ Սիրտս այնքան խոց ունի բյուր։ Այլ եթե գոգդ ալ թափին Բույլքն աստեղաց երկնքին, Նըմանիլ չես կրնար դուն Հոգվույս՝ որ է բոց անհո ւն։ Հոդ աստղերը չեն մեռնիր, Ծաղիկներն հոդ չեն թոռմիր, Ամպերը չեն թրջեր հոդ, Երբ խաղաղ եք դու եւ օդ,

Ստակը չեմ ատեր, բայց գրիչը կը սիրեմ. սփոփում է նա ինձ այս անձուկ կացության մեջ:

Ես ալ մեռած չըլլամ պիտի, միշտ դալար ու կենդանի մնամ պիտի …

… Մարդու նշանաբանը երգն է: Էն առաջին ձայնը երգն է, բնությունն ամբողջ երգ մ'է:

«Երիտասարդ ըլլալ և երգե՜լ, ծեր լինել և աղոթե՜լ»: Այս է կյանկը: Ա՜հ, գեղեցիկ կյանկ մ'ալ կա. Սերն է այդ. «Երգե՜լ, աղոթե՜լ ու սիրե՜լ»:

Դուրյանի աշխարհում լճակ կա, և ի՜նչ լճակ։ Եթե մի չար հրաշքով գոլորշիանան աշխարհի բոլոր լճակները՝ Դուրյանի «Լճակով» կարելի է վերստեղծել դրանք։ Նա մեզ, իր օրինակով, մտերմացրեց այդ «մելամաղձոտ» լճակին, ինչպես նաև սովորեցրեց «գրավիլ, լռել ու խոկալ»։

Պ.Սևակ

Դուրյանն ամենեն պարզը և իր պարզության մեջ զգացման ամենեն վեհ բարձրությանը հասնող, բուն ժողովրդային հանճարն է ըստ իս: Գ.Զոհրաբ