Տրոհության նշաններ. միջակետ

Տրոհության նշաններ

Միջակետ դրվում է.

1. համադաս նախադասությունների միջև, եթե դրանք կապակցված չեն շաղկապով, առավել ինքնուրույն են, կամ հաջորդ նախադասությունը նախորդի բացատրությունն է:

Օրինակ` Անձրևը դադարեց. վարդերը ժպտացին. ծիածանը կամար հյուսեց։

Բոլորը հրճվանքից այս ու այն կողմ էին վազում. պատերազմն

ավարտվել էր:

2. առաջադաս հեղինակի խոսքից հետո, որին հաջորդում է ուղղակի խոսքը:

Օրինակ` Վարդանը խորհում էր. «Ինչու ես ժամանակին չզգուշացրի

նրան»:

Նա ասաց.

• Այ, ընկերն էսպես կլինի:

3. վերնագրի և ենթավերնագրի, բուն վերնագրի և նրա հավելվածի միջև:

Օրինակ` Պատերա՞զմ, թե՞ խաղաղություն. սթափվելու պահը

Հայոց լեզու. հարցաշարերի շտեմարան

4. միջակետ դրվում է նաև համարակալում արտահայտող տառերից և թվականներից, ինչպես նաև համառոտագրություններից հետո:

Օրինակ`ա., բ., 1., 2., մ.թ.ա., ընկ. Պետրոսյան, Պ. Սևակ և այլն:

5. բացատրությունից հետո, եթե անմիջապես հաջորդում են օրինակներ` առանց օրինակ բառի։

Օրինակ՝ Հայաստանը հարուստ է հանքերով. ոսկի, պղինձ, տարբեր

քարատեսակներ:

6. բառից կամ բառաշարից հետո, եթե հաջորդում է ահա, սա, սրանք բառերով սկսվող կարծիք կամ միտք։

Օրինակ՝ Լինե՞լ թե չլինել. սա է խնդիրը։ 

Մարտիրոս Սարյան, Արշիլ Գորկի, Մինաս. սրանք են իմ սիրելի հայ

նկարիչները:

Հիշե՛լ

Միջակետն անմիջապես հաջորդում է նախորդ բառին՝ առանց բացատի, իսկ միջակետից հետո դրվում է մեկ բացատ։ Նախադասությունները տրոհելիս միջակետին հաջորդող բառը (բացատից հետո) գրվում է փոքրատառով։