Տրոհության նշաններ. վերջակետ

Տրոհության նշաններ

Վերջակետ դրվում է.

1. ավարտված նախադասության վերջում` արտահայտելով մեծ դադար նախադասությունների միջև: Հաջորդ նախադասությունը սկսվում է մեծատառով:

Օրինակ` Օրը մթնում էր: Իրար հետևից վառվում էին ճրագները:

2. թվարկում արտահայտող ինքնուրույն նախադասությունների վերջում, որոնցից առաջինն ունենում է ընդհանրական միտք, իսկ մյուսները նրա մասնավոր դրսևորումներ են:

Օրինակ`Չարենցի ստեղծագործություններն ունեն մի շարք բնորոշ հատկանիշներ:

ա/ Դրանք հետաքրքիր են և բազմաթեմա:

բ/ Պատկանում են ռեալիստական ուղղությանը:

3. իրար հաջորդող ուսումնական կամ այլ հարցեր, թեմաներ արտահայտող, բառակապակցությունների միջև:

Օրինակ` Գոյական անուն: Հատուկ և հասարակ գոյականներ: Անձնանիշ և իրանիշ գոյականներ:

4. տողասկզբում գործածվող վերնագրից, ինչպես նաև խնդիր, վարժություն, առաջադրանք և նման այլ բառերից հետո:

ա/ Պարզ նախադասություն: Մեկ ամփոփ միտք արտահայտող նախադասությունը կոչվում է պարզ:

բ/ Առաջադրանք: Տեքստից դուրս գրել անկախ դերբայները:

5. մեջբերվող խոսքի երկու ինքնուրույն նախադասությունների միջև, երբ հեղինակի խոսքը գտնվում է առաջին նախադասության վերջում:

Օրինակ` «Ես ականատես էի, թե ինչպես է մեռնում հայ ժողովուրդը,- գրել է հետագայում Լեոն: -Մեզ նույնիսկ վտարել էին մարդկության շարքերից…»:

Հիշե՛լ

Վերջակետն անմիջապես հաջորդում է նախորդ բառին՝ առանց բացատի, իսկ վերջակետից հետո դրվում է մեկ բացատ։ Նախադասությունները տրոհելիս վերջակետին հաջորդող բառը (բացատից հետո) գրվում է մեծատառով։

Վերջակետ չի դրվում.

1. վերջադիր կախման կետերից հետո:

Օրինակ` Այդ ամենից հետո ի՞նչ էր մնում անել…

2. շարադրանքից դուրս գործածված վերնագրից, ստեղծագործության, պարբերականի կամ այլ անվանումից, կարգախոսից, կոչից, աղյուսակի, քարտեզի կամ նկարի մակագրությունից, գովազդային կամ տեղեկատու նշանակությամբ նախադասությունից հետո:

Օրինակ` Իմ սիրտը լեռներում է

Անաղարտ պահենք մայրենին

Մնացեք տանը