Վանկ /բաց և փակ /

Մենք հաճախ օդի մեկ մղումով որևէ հնչյուն կամ հնչյունների խումբ ենք արտասանում: Այդ հնչյունը կամ հնչյունախումբը վանկն է:

Եթե բառերը մեկ վանկ ունեն, միավանկ են, օրինակ՝ համ, բուն, տուն, սար, հայր, մայր և այլն: Երկու և ավելի վանկ ունեցող բառերը բազմավանկ են, օրինակ՝ սե-ղան (2 վանկ), գա-րուն (2 վանկ), դա-սա-րան (3 վանկ), պաղ-պա-ղակ (3 վանկ), հո-գե-վի-ճակ (4 վանկ) և այլն: 

Վանկ կկազմվի, եթե լինի ձայնավոր հնչյուն, այսինքն՝ առանց ձայնավորի վանկ չկա: Հետևաբար որքան ձայնավոր կա, այնքան էլ վանկ կլինի: Օրինակ՝ գույն բառում կա միայն մեկ ձայնավոր հնչյուն՝ ու, ուրեմն բառը միավանկ է: Գիշեր բառում կան 2 ձայնավորներ՝ ի և է/ե/, բառը երկվանկ է:

Այն վանկը, որ միայն ձայնավոր հնչյունից է կազմված, կամ որ ավարտվում է ձայնավոր հնչյունով, կոչվում է բաց:

Օրինակա-պա-կի, ա-ռու, ա-կա-մա:

Այն վանկը, որ վերջանում է բաղաձայն հնչյունով, կոչվում է փակ:

Օրինակկար-պետ, պատ-շար, թախ-ծոտ և այլն:

Երբ բառերը վանկերի ենք բաժանում, հաճախ լսում ենք -ը հնչյուն, որը չենք գրում: Լսվող, բայց չգրվող -ը հնչյուն ունեցող վանկը կոչվում է գաղտնավանկ:

Օրինակ

բը-նա-կան, մա-նըր, մըր-գա-ման: