Жашылча досторум

Бир кезде бадыраң:

- Ичи-ки-ий, үшүп кеттим, деди. - Ушунча да суук болобу?

- А-ай, ушунча үшүкчөөлсүңбү? - деди капуста таң кала.

Ооба, түнү бою сууда калсам үшүйм да, деди бадыраң ого бетер дирилдей.

- Мен сабизмин. Жерге бир аз үңүлсөң, мени көрөсүң.

А эмнеге жашынып алдың? Бери чыкпайсыңбы?

Коркпой эле чыга бер. Жаан токтоду.

Биз менен дос болгуң келеби?

Баары чурулдап жиберишти. Сабиз суурулуп чыгууга аракет кылды, бирок чыга албай, капа боло түштү:

Мен өйдө чыгайын эле дейм. Бирок топурак бооруна бекем кысып, коё бербей жатат.

Жапжашыл чачын үлпүлдөткөн бирөө: - Сен бизден уялба. Биз бир короодо өскөн досторбуз да, - деп аны кубаттай кетти.

Бадыраң эки жагын элеңдей үн катты: - О-ой, бул ким? Үнү чыгат да, өзү көрүнбөйт го.

Четте турган тоголок жашылчаны карап:

Жашыл чапанга жашынган ким? – деп сурады Калемпир.

Күндүн нурунан көзүн ала качкан бул жашылча абдан уялчаак эле.

Мен помидормун, деп ал акырын үн катты. Уялганынан заматта кызарып да кетти.

Жашылчалардын бири-бирин кубаттап жатканын көрүп, Күн ыраазы болду. Ал кубанганынан мээрим толгон жылуу нурларын баарына тегиз чачты.

Ой, сен жылуу да, жумшак да жерди таап алган турбайсыңбы! – деп калемпир адатынча такылдады.

Баары сабизге суктана карашып:

Кандай сонун! Сени жаанда үшүп калбасын деп топурак бекем кучактап алган тура, - дешти.

Досторунун бул сөзүнө сабиз ойлоно калды. Чын эле, топурак мени жакшы көрөт окшойт. Бул сөз аны нымдуу топуракта турганына карабай ого бетер жылытты.

-А өзүң кабат-кабат кийинип алыпсың го. Же сен да үшүдүңбү? – деди капустага калемпир тамашалай.

Ой, жо-ок! Менин көйнөгүм өзү ушундай

Кооз да! – деп сыймыктана сүйлөдү капуста. – Мен үшүмөк тургай, кабат-кабат көйнөгүмдү

Жаан жууп койгонуна кубанып турам!

Кечинде жаай баштаган жамгыр эртең менен араң басылды. Ушуну эле күтүп тургансып, күн күлүмсүрөй чыга келди. Короодогу жашылчалар жанданышты. Тегерете көз чаптырышты.