Жер жана анын балдары

– От болуп чыктым жаралып, Оттук таштан таралып. Табым ысык күйдүрөт, Жандын баарын сүйдүрөт. Айтып бергин сырынды. Бизден өйдө жериң жок, Жашырып калаар кебиң жок, Текебер көп өзүңдө, Күрүлдөйсүң, чениң жок.

От туруп анда сүйлөдү: Шамал сууну сүйбөдү, –Текебер–деп өзүмдү, Айтып өттүң бир катар, Тескери айтып сөз менен, Чарпып өттүң бир катар.

Шамал мага кызматчы, Өчкөн болсом күйдүрөт, Жарыгыма кубанып, Баркымды журтка билдирет Караңгыны балкытып, Шамдай кылам нур менен. Ишене бер сөзүмө, Ишим болбойт чыр менен. Тоңгондорду эритем, Үшүгөндү жылытам, Чийки болсо бышырам, Бышык болсо күйгүзөм. “От адамга эрмек”–деп, Барлык элди сүйгүзөм. Канча жандын баарына Кадырымды билгизем. Жандын баарын кубантып, Кабагын ачык күлгүзөм.

Баары жоктун баарына. Пайдамды артык тийгизем Асмандагы жаркырак, Айдын нуру өзүмдө. Айтсам чыкпайт эбимден, Ай дагы менин сөзүмдө. Көпчүлүктү жыргаткан, Күндүн нуру өзүмдө. Күйдүр десем күйдүрөт, Күн дагы менин сөзүмдө. Мактанбаймын баары чын, Адилдик бар өзүмдө. Ашык сөздү айтпаймын, Айыбым жок өзүмдө.

Ашык сөздү айтпаймын, Айыбым жок өзүмдө. Баары журттун шамымын, Жаркыраган танымын. Жердин жүзүн нурланткан, Жарыгымын баарынын. Баары журтка

белгилүү, Маалим болгон тарыхым. Баштан аяк дайындап, Айтып өттүм аныгын. Жамгыр, шамал, от да суу, Сөздөрүн айтып токтолду. Булардын сөзүн уккакда, Жер кыймылдап козголду.