Атанын осуяты

“АТАНЫН АКЫРКЫ ОСУЯТЫ”

Бир карыя атанын үч уулу болгон. Ал өлүм алдында жатып уулдарын чакырып мындай дейт:

— Балдарым, мен бул дүйнөдөн кете электе силерге үч осуят калтырам. Эгер ушул үчөөнү турмушуңарда кармасаңар, бактылуу болосуңар.

Уулдары тынчсызданып:

— Айтыңыз, ата, укканга даярбыз, — дешет.

Карыя жай сүйлөп осуятын айтат:

“Ачууң келгенде сүйлөбө” – анткени ал сөз эртең өз жүрөгүңдү күйгүзөт.

“Башка адамдын оокатына кызыкпа” – анткени ал сенин ырыскыңды үзөт.

“Эмгекти ыйык тут” – анткени эмгек бар жерде жыргал жашоо бар.

Атасы бул осуятты айтып, ошол түнү дүйнөдөн өтөт. Убакыт өтөт… Уулдарынын ичинен улуусу гана ошол осуяттарды жүрөгүнө түйүп жашайт. Ал жакыр турмуштан көтөрүлүп, үй-бүлөсүн багып, эл арасында кадырлуу адам болот.

Калгандары болсо ата сөзүн унутуп, ачуу менен чырдап, кумарга берилет, кыйналып жашашат.

Бир күнү алар агасына келип:

— Биздин жашообуз неге мындай оор болду экен? — дешет.

Агасы жымжырт жооп берет:

— Себеби силер атабыздын сөзүн кулак менен уккансыңар, жүрөк менен эмес.

Таттыбү Назаркулова