Нязграбны, як конь на дрэве

Сярод усіх жывёл беларуская ментальнасць найбольшую ласку мела да каня. Спрадвеку конь для беларуса - гэта верны памочнік, увасабленне сілы, здароўя і плоднасці, сімвал удачы і дабрабыту. Выява конскай галавы на страсе засцерагала жытло ад бяды, а падкоўка над дзвярыма забяспечвала шчасцем. Абавязковай была прысутнасць каня ў болшасці свят: яго "вадзілі" на Каляды, на ім скакалі праз купальскае вогнішча, з яго дапамогай варажылі. Меў наш конік і ўласнае свята - Вялеса-Аўласа, калі косю песцілі і ладзілі яму адмысловую бяседу.

Конь быў неад'емнай часткай беларускага жыцця - і сялянскага, і магнацкага. Добры конь быў за гонар для гаспадара. Коней гадавалі і вучылі амаль у кожным маёнтку. Нездарма і першая ў Еўропе кніга па майстэрству конегадоўлі ("Гіпіка") была створана Крыштафам Дарагастайскім, дзяржаўным дзеячам ВКЛ, менавіта тут, у Беларусі.

Але не былі б беларусы самі сабою, калі б нават з такой самавітай жывёліны не пакпілі. Вынайшла народная фантазія месца, дзе нават шляхетны конь выглядае нягегла - на дрэве! Менавіта так выглядае якісьці недарэка ад прыроды ці небарака па ўласнай неахайнасці. Усцягнуў на сябе тое, што табе не пасуе, апратку ці залішне адказнасці, то ў народзе са смакам ды гумарам так і зазначаць: нязграбны, як конь на дрэве.