Вершы У.Дубоўкі

Родная мова, цудоўная мова!.

Родная мова, цудоўная мова!

Ты нашых думак уток і аснова!

Матчын дарунак ад самай калыскі,

ты самацветаў яскравая нізка.

Кожны з іх барвы дзівосныя мае,

вечным агнём зіхаціць - не згарае.

Ты мне заўсёды была дапамогай,

дзе б і якой ні хадзіў я дарогай.

Чую ў табе перазвоны крыніцы,

чую ў табе і раскат навальніцы,

чую павевы зялёнага бору,

водгулле працы у родным прасторы.

Кожнай драбнічкай ты варта пашаны,

кожнае слова вякамі стварана.

І на вякі яно жыць застаецца,

вечнае так, як народнае сэрца.

1966

Пальцы жоўтых кляновых лістоў

Пальцы жоўтых кляновых лістоў

мкнуцца восень схапіць за шыю.

Не парушаць яе хараство,

не парушаць лісты залатыя.

Клён у вокны забразгатаў,

адгукнулася каняю рэха.

Месяц рваў арэхі з куста,

раскідаў над сусветам арэхі.

Яны ў воўне блакітнай ляглі,

сумавала ў даліне ляшчына.

Летуценні не змерклі ў галлі,

летуценняў згасіць немагчыма.

Расцярушацца ў далі і ўвысь,

каб нагадваць аб светлым над чорным.

Ці таму, што сумуюць журавы,

ненасытна свіргочуць жорны?.

Ліставея не моўкне, шуміць

ад вясны да вясны на прасторах.

Поверх стрэх і муроў камяніц

я пабачыў яе учора.

Дзесь далёка галосіць сава,

небакрай апракінуўся жалем.

Людзі любяць душу прасаваць,

калі гэта душа чужая.

1925

Залатая, асенняя раніца.

Залатая, асенняя раніца!

Хараством ты на свеце адна.

Сонца ў пушчы глыбокай купаецца

і ніяк не дастане да дна.

Мітусіцца лісцё па аселіцы,

як дзвіна матылькоў-мітульгі.

І узвее яна, і пасцеліцца,

распаветрыцца на берагі.

А яны, берагі беражыстыя,

не стрымаюць асенні напеў.

І ліецца, віецца сукрысты ён,

і разгортваецца каля дрэў.

Прытулі, прыхіні на апошняе

і згадай гэты дзень залаты,

што над пушчай, згалелымі пожнямі

рассыпаў залатыя лісты.

Рассыпаў і раскідваў прыгоршчамі

на акрасу, на жаль, на ўспамін.

Развітальная хвіля найгоршая,

яна можа і сэрца спаліць.

Не бядуй, не гаруй - пад цяжарамі

мне не йсці, шчасця ў іх не шукаць,

з-за балота мігціць, за выгарамі

прамяніцца пярэстая гаць.

Не гаруй! Ты дарэмна заплакала:

я прыйду, я вярнуся ізноў.

Лёс для ўсіх не бывае аднакавы,

як для тых засмучоных лістоў.

Залатая, асенняя раніца!

З хараством, з пекнатою - бывай!

Ужо сонца за пушчу хаваецца,

кармазынам гарыць небакрай.

1922

О Беларусь, мая шыпшына

О Беларусь, мая шыпшына,

зялёны ліст, чырвоны цвет!

У ветры дзікім не загінеш,

чарнобылем не зарасцеш.

Пялёсткамі тваімі стану,

на дзіды сэрца накалю.

Тваіх вачэй - пад колер сталі -

праменне яснае люблю.

Ніколі пройме з дзікім ветрам

не развіваць дзявочых кос.

Імкнешся да Камуны Свету,

каб радасць красавала скрозь.

Варожасць шляху не зачыніць:

у перашкодах дух расце.

О Беларусь, мая шыпшына,

зялёны ліст, чырвоны цвет!

1925