Жан дүйнө менен баарлашуу

Бүгүн күндөгүдөн өзгөчө күн. Түндөсү кеч жатсам да эрте менен туруп ибадатымды кылып алып университетке карай жол алдым. Дайымкы жолум менен басып эрте жетип эс алып турсам болмок бирок демимди ырастап алып сейил бакты аралай бастым. Элдин кыйкырыгы каптаган сейил бак бүгүн тыптынч. Бир гана дарыяда таштан ташка урулуп аккан суунун үнү угулат. Суунун бетине чагылышкан күндүн нуру көзүмдү уялап өзгөчө сезим берет.

Дарыянын жээгинде жалгыз баратам бирок жанымда өзүнүн принциби менен көп нерседен баш тарткан, көбүнчө жүрөккө эмес акылга баш ийген Алтынай бара жаткансыйт. Өзүмдү колго алып жан дүйнөм менен баарлашкым келди. “Мен чын эле туура кылып жатамынбы?”деген суроого жооп издей кадам шилтедим. “Ооба, келечегиңде кыйналып аттиң деген сөздү айтпоо үчүн колуңдан келгенин кылып жатасың,”-деп акылым сөз бербей тартышып жатты. Антсе алы жетпей артка тартылып бара жаткан ички сезимим “Сен өзүңдү кыйнаба, жөн гана каалаган нерсеңди жасай бер, анткени сен адамсың”,-деп тымызын үн каткансыйт…

Оюм чачырап айланага көз чаптырсам сапарымдын аягына жетип да калыпмын.