Ч. Айтматов ырлар

Салаалап кол тийгизип саамайыма,

Суктанып сугун артып таалайыма,

Билинбей оз энчинди колдон сууруп

Карабай капаланган маанайыма.

Суу сымал токтобой колдон аккан,

Гул сымал тебеленип жерде жаткан.

Кыпкызыл гулдой болуп батыш жака,

Билинбей тоо артына жай бараткан.

Бир азга байырлачы суранайын,

Бурулуп арт жагымды бир карайын.

Арттагы балалыка кол булгасам,

Эртелеп колдон алат ал ансайын.

Кантип тоону жамгыр менен шамалдан,

Калкалашка болоор экен,адамдар?

Тоомунда кылымдардын тогошкон,

Толгон жукту аркалаган адам бар.

Коп олко окуп томдорун,

Которуп Чынгыз-данкыбыз,

Табигат берген талантын

Таасири кучтуу жараттын.

Тамшанат олком окушса,

Талбадын алга бараттын,

Тугонгус байлык соз жазып,

Туркумун элге жараттын.

Онгого катардагы кыргыз кетти,

Кыргыздын чыгаан уулу Чынгыз кетти.

Ааламга кыргыз деген нурун чачкан.

Асмандан орду толгус жылдыз кетти.

Кыргыздын мандайынан жарык кетти,

Жазылбай дагы далай тарых кетти.

Жазганга улгуро албай жанган жылдыз,

Коп нерсе жарык корбой калып кетти.

Тун ортосу,жылдыздар толуп,

Журогумо махабат конуп.

Капысынан айттын мага бир соз:

Калбасынчы суйуубуз соолуп.

Саманчынын жолун карап,

Саамай чачын салаалап тарап.

Болдучу эми кетели дейсин,

Тун ортодон ооп барат.